{{messages[0][0]}}

"Hyperlinken" en "embedden", wat mag wel en wat mag niet?



GeenStijl en blote vrouwen leveren interessante rechtspraak op. In 2016 oordeelde het Europese Hof van Justitie al over auteursrechten en hyperlinken nadat GeenStijl een link had geplaatst naar de uitgelekte Playboy foto’s van Britt Dekker. Kortgeleden deed de rechtbank uitspraak in een zaak tussen Patricia Paaij en GeenStijl over een filmpje dat van Paay verspreid werd. De rechtbank besliste dat het embedden van content ook onrechtmatig kan zijn.

‘Hyperlink’ vs. ‘embedden’

Een hyperlink is een verwijzing op je eigen website, naar content (inhoud) op een andere website. Door op deze link te klikken word je doorverwezen naar een andere website waar je de content kunt bekijken. Zo werd op de website van GeenStijl (dit is dus een hyperlink) een link geplaatst naar een andere website waar de foto’s van Britt Dekker in evakostuum te zien waren.

In tegenstelling tot een hyperlink waar je wordt doorverwezen en content bekijkt op een andere pagina, wordt met een ‘embedded’ link de content getoond op je eigen website. De content blijft dus volledig staan op de oorspronkelijke pagina. Je kijkt als het ware door een ‘raampje’ op jouw website naar de content op de andere website.

Wat mag wel?

Je mag in de meeste gevallen een hyperlink plaatsen naar informatie waar auteursrechten op rusten als die informatie vrij toegankelijk en niet illegaal is. Hetzelfde geldt voor embedden. Auteurs worden beschermd zodat ze een beloning kunnen krijgen voor hun werk dat wordt gedeeld aan het publiek. Content is vrij toegankelijk als je er niet voor hoeft te betalen of wanneer deze niet op een andere manier is afgeschermd voor het publiek. Als content vrij toegankelijk is wil dat nog niet zeggen dat die informatie ook legaal is. De auteur moet die content namelijk zelf hebben geplaatst of hier toestemming voor hebben gegeven.

Wat mag niet?

Als hyperlinken of embedden ziet op informatie die alleen bedoeld is voor bepaalde gebruikers, zoals abonnees of personen die een inlogcode hebben, dan is er sprake van een inbreuk op de auteursrechten. De hyperlink omzeilt hier maatregelen die toegang tot die informatie beperken en dat is niet toegestaan. Daar heeft de auteur geen toestemming voor gegeven.

Wanneer de hyperlink of de ‘embedded’ link verwijst naar vrij toegankelijke maar illegale content, is er ook sprake van een inbreuk. Als degene die de link plaatste wist of moest weten dat de informatie illegaal was, dan schendt hij het auteursrecht van de rechthebbende.

Maar hoe weet je nou zeker dat het om illegale content gaat? Dat is soms lastig te zeggen. Zelfs als je voor een website hebt betaald, kan er illegale informatie op staan. Toch zijn er ook veel gevallen waarbij het vanzelfsprekend is. Als je een site bezoekt om films te kijken en er staat een film op die nog niet in de bioscoop te zien is, dan is het toch duidelijk dat het hier om illegale content gaat. Hier kun je dus geen hyperlink naar maken!

Dus: wat is nou wel toegestaan en wat niet?

  • Wél toegestaan
    • Het is toegestaan om te linken naar legale content die al voor iedereen vrij toegankelijk was. Belangrijk is hier met name dat de content legaal is doordat de rechthebbende deze content zelf heeft geplaatst of hier toestemming voor heeft gegeven.
  • Níet toegestaan
    • Als content niet voor iedereen vrij toegankelijk is (bijvoorbeeld als het om betaalde diensten gaat) of als de content zonder toestemming van de rechthebbende is geplaatst dan is het niet toegestaan om te linken naar deze content!
    • Het is niet toegestaan om content te downloaden en deze vervolgens op je eigen website te plaatsen. In tegenstelling tot de ‘embedded’ link heb je hiervoor dus wél toestemming nodig van de rechthebbende. Dit is een belangrijk verschil! In beide gevallen wordt de content namelijk bekeken op je eigen website.

Hoe groot zijn de gevolgen als je tóch naar illegale content linkt?

Voor particulieren die per ongeluk een linkje plaatsen naar illegale content zal een rechter in de meeste gevallen niet heel streng zijn. Toch werd een particuliere twitteraar in de zaak Paaij tegen Geenstijl veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding. Hier ging het volgens de rechter om illegale informatie waarvan direct duidelijk was dat het illegaal was.

Bedrijven moeten wel oppassen. De rechter kijkt vooral naar de commerciële belangen van het linken. Als er geld wordt verdiend met het linken dan kan de rechter bepalen dat je de schade van de rechthebbende moet vergoeden.

Daarom moet je als professionele partij jezelf ervan verzekeren dat de content waar je naar linkt niet illegaal is! Kun je niet met zekerheid zeggen dat iets legaal is, dan kun je dus maar beter niet linken.

MEER BERICHTEN